Zalig is hij die aan Mij geen aanstoot neemt. Met deze woorden spreekt Jezus zijn afkeuring uit over de twijfel van Johannes. Toch is het geen harde, maar een liefdevolle veroordeling. Jezus zegt niet rampzalig, maar zalig, gelukkig is hij die aan Mij geen aanstoot neemt. Jezus trekt hem als het ware met liefdevolle hand naar Zich toe. Laat Mijn manier van werken voor u toch geen struikelblok zijn!

 

In de grondtekst wordt voor ‘aanstoot nemen’ een woord gebruikt waarin het Griekse woord "skandalon" zit, vergelijk ons woord schandaal. Eigenlijk staat er: Zalig wie Mijn manier van werken geen schandaal vindt. 

 

Dat kan dus blijkbaar. We zien het bij Johannes. Jezus' optreden dreigt voor hem een struikelblok te worden. Jezus gaat zo heel anders te werk dan Johannes verwacht had. In Johannes' prediking klonken volop de donkere tonen van oordeel en gericht. Hij had gesproken over de scheiding van kaf en koren. En alles wat onvruchtbaar was, moest worden omgehakt. Maar Jezus sprak over genade en vergeving. Onkruid en tarwe moest voorlopig nog niet worden gescheiden, nee, dit moest maar wachten tot de dag van de oogst. Wie weet, werd kaf als door een wonder van God toch nog koren! Johannes heeft moeite met dit alles. Het ergert hem. 

 

Hetzelfde kan ook ons overkomen. Of herkent u dit niet. Hebben wij ons dan soms een Jezus geschapen die ons niet meer ergert? Hebben wij Hem zó geannexeerd, naar ons toegehaald, dat al het aanstoot gevende uit Hem verdwenen is? Pas dan maar op! Want Hij laat zich niet annexeren. 

 

Tot die ontdekking kwam Johannes. Zijn weg en Jezus' weg liepen niet parallel, maar kruisten elkaar. Jezus volgen betekent voor Johannes kruisdrager zijn. Kennelijk was zijn belijdenis dat Hij, de Heere Jezus, meer moest worden en hij, Johannes, minder wat op de achtergrond geraakt.

 

Jezus' rijk is van een andere orde. Het realiseert zich niet door allerlei wapengekletter, maar door Woord en Geest. Dat is de koninklijke weg. 

Voor geen van ons allen eenvoudig. 

Daarom, zalig die aan Mij geen aanstoot neemt, zelfs niet als je in de gevangenis zit. Moeilijk vindt u niet? En toch is Jezus zó en niet anders voor Johannes de Christus.

 

Zalig die aan Mij geen aanstoot neemt. Dat is een woord dat ook voor ons geschreven is. Zullen wij ons niet ergeren aan Zijn hoogheid? Wanneer Hij ons b.v. vraagt God lief te hebben boven alles en de naaste als onszelf?

Maar ook geen aanstoot nemen aan Zijn laagheid? Wanneer Hij ons b.v. zoekt in onze zonde en schuld voor God? Zullen wij Hem in Zijn reddend en verlossend handelen dan niet in de weg staan? Ons voor Zijn genade niet te hoog achten? U ergert zich dan toch niet?

 

Zijn rijk is ook niet een rijk van geweld. Hij oefent Zijn gezag niet uit ten koste van een ander, maar ten bate van een ander. Het is een rijk van vrede en gerechtigheid dat alleen maar gerealiseerd wordt door het offer op Golgotha. 

Wie in dit rijk wil delen ergere zich niet aan de koning, die een Kruiskoning is! Maar hij verloochene zichzelf en neme zijn kruis op en volge Hem!

 

Zalig, wanneer u geen aanstoot aan Hem neemt, als uw leven anders door Hem geleid wordt dan u gedacht had.

Zalig wie ondanks alles aan Hem vasthoudt. Want door het lijden en de onbegrepen raadsels heen, loopt het toch uit op de overwinning. Het rijk dat in Christus reeds is aangebroken, zet zich door én komt. Dan zal alle moeite en verdriet voorbij zijn. Dan zal het geloof overgaan in aanschouwen. Het zal Christus zien, verheerlijkt aan de rechterhand van God de Vader. Dan zal ik begrijpen dat het in alles en door alles heen ging en gaat om Hem alleen.

 

ds. J.W.Goossen